επιλέγω να ξαναμπώ

περνάνε κάποιοι μήνες, που κλείνομαι τόσο πολύ στον εαυτό μου, στις σκέψεις μου, στους φόβους μου, μέσα στο κεφάλι μου, εκεί που όλα μεγαλώνουν, που δεν έχουν πραγματικές διαστάσεις.
Και μένω με ψυχαναγκαστική εμμονή μέσα σε αυτό το κλουβί, μέχρι κάποια μέρα απλά να μην χωράω εκεί μέσα, να έχω ξανα ανάγκη τους ανθρώπους, ανάγκη απο έμπνευση, ανάγκη να δω ποιό είναι το νορμάλ, ποια είναι η κοινή λογική.
Μετά απο αρκετούς μήνες περισυλλογής, μοναχισμού θα έλεγα, το καπάκι της χύτρας σηκώνεται και θέλει να βγεί το περιεχόμενο της.
Θέλει να αναμειχθεί ξανα με το πλήθος, να χαθεί ξανά μεσα στην μάζα, με καμιά διάθεση να κριτικάρει, να χλευάσει.
Με αληθινή ανάγκη να ξεχαστεί, να γελάσει δυνατά, να παρασυρθεί.....

Αυτό που ο Μιχάλης Γκανάς, λέει σε κάποιο ποίημα του "μέχρι μυστικό δυναμό να φορτίσει και πάλι τα μέλη".

Σε όλη μου τη ζωή ένιωθα διαφορετική, δεν μπορούσα να ταυτιστώ πουθενά, λες και ήμουνα φτιαγμένη απο άλλο υλικό. Μάλλον αυτό το εφηβικό στοιχείο, το έντονο, που δεν με άφηνε να εδραιωθω πουθενά. Την διαφορετικότητα μου την εχω βιώσει, σηκώσει για παντιέρα άπειρες φορές. Απλά σήμερα με κούρασε. Σημερα, δεν θέλω να είμαι η διαφορετικότητά μου. Σήμερα θέλω να είμαι οτι είμαι και να χωράω μέσα στο πετσί μου αλλά και σε ενα συνολο, που σημερα επιλέγω να ξαναμπώ.

Μάλλον τα εχω γρεάψει λίγο μπερδεμένα......παω να φτιάξω καφεδάκι..