Σταγόνες

δακρυ
κοιτάω απλά την οθόνη
ούτε να θυμώσω δεν έχω δύναμη

μια σταγόνα αρκεί για να καταρρευσουν όλα
ελπίδες, όνειρα, σχέδια
ακόμα και η υπομονή
με μια σταγόνα εξατμίζεται

εδώ και δέκα χρόνια
κατι σταγόνες ορίζουν την ζωή μου
κάποτε νόμιζα οτι την έφτιαχναν αλλά
τελικά ήταν ψέμα.

κάποτε κατι σταγόνες διέλυσαν εναν έρωτα
χώρισαν μια οικογένεια
μάτωσαν ενα κορμί
έκαψαν μια υπόσχεση
γκρέμισαν οτι χτισαμε
μούσκεψαν τα μάτια μου

πάλι τώρα, χρόνια μετά
έρχονται κάτι σταγόνες
που τόσα χρόνια τις απέφευγες
αλλά συνάμα τις λαχταρούσες
τις ποθούσες οσο καμια γυναίκα
έρχονται να σου δώσουν ανάσα, μου λες.

Και η ανάσα εκείνου του στεγνου βραδιού;

που πήγε;
δεν την θυμασαι πια;
Και εγω τι κάνω;
Θα πλέκω σαν την Πηνελόπη το ύφασμα
μέχρι να ρθεις να το ποτίσεις με αυτές τις σταγόνες;

Εγω αυτες τις σταγόνες τις αρνήθηκα,
τις πούλησα πολύ ακριβά,
διάλεξα την ξηρότητα της ερήμου
εκεί τουλάχιστον βλέπω ουρανό.

Θύμωσα, ναι.
τι κρίμα που ανάμεσα σε μια γυναίκα και σε μια σταγόνα θα διαλέξεις την σταγόνα

Μείνε με την σταγόνα.
Εγώ φευγω.
Για να ρθεις να με βρεις, θα πρέπει να βρεις καμήλα.
Μόνο αυτες επιβιώνουν εκεί που ζω εγω