Τα Παιδιά μαθαίνουν ότι ζούν....
Αν ένα παιδί ζει μέσα στη συνεχή κριτική: Μαθαίνει να κατακρίνει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα: Μαθαίνει να καυγαδίζει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία: Μαθαίνει να είναι ντροπαλό.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή: Μαθαίνει να είναι ένοχο.
Αν ένα παιδί ζει με κατανόηση: Μαθαίνει να έχει υπομονή. Αν ένα παιδί ζει με τον έπαινο: Μαθαίνει να εκτιμά και τον άλλο.
Αν ένα παιδί ζει με δικαιοσύνη: Μαθαίνει να είναι δίκαιο.
Αν ένα παιδί ζει με ασφάλεια: Μαθαίνει να εμπιστεύεται. Αν ένα παιδί ζει με επιδοκιμασία: Μαθαίνει να έχει αυτοεκτίμηση.
Αν ένα παιδί ζει με αποδοχή και φιλία: Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο.
R. RUSSEL
Ξέρω οτι αυτό το κομμάτι είναι πολύ τετριμμένο αλλά σκέφτομαι οτι εχει πολλά ευστοχα σημεία. Προχτες το βράδυ έγινε κατι που με έκανε να σκεφτώ πολύ.
Όπως ξέρετε, είμαι εκπαιδευτικός. Κάνω μάθημα σε μια εφηβη 16 ετων, θα πάει τώρα δευτέρα λυκείου. Δίνει εξετάσεις σε λίγο καιρό και ενημέρωσα την μητέρα της οτι δεν διαβάζει, τα χει φορτώσει στον κόκορα για την ακρίβεια.
Έρχεται λοιπόν μεσα στο δωμάτιο την ώρα που κάνουμε μάθημα η μητέρα της, ας την πούμε Μαρία, και αρχίζει και της τα χώνει ασύστολα.
Ξέρετε " με τόσα που κάνω εγω για σένα, που χαλάω το μισό μου εισόδημα για σένα, που, που...".
Η μικρή κλαίει, της φωνάζει και της αποκρίνεται " Γιατί να κάτσω εγώ να διαβάσω, λες και θα το αναγνωρίσεις ποτε; Και το Προφισιενσυ; μου φαγες την ψυχή όλη την χρονια, το πήρα και δεν μου πες τίποτα. Και ξεκολιάστηκα στο διάβασμα."
Απαντάει η μάνα το εξής " Εγω δεν το αναγνώρισα; Δεν έκανα διακοπες στο ΛΟνδίνο όταν με πήρες και σου πα συγχαρητήρια και σου φερα εκείνο το κολιε το Ζβαρόφσκυ των 850 ευρώ. Άλλος δεν πήρε το Προφίσιενσυ, παρα εσύ."
Η μικρή απαρηγόρητη, να χτυπιέται και να της λέει" Να το χέσω το κολιέ, δεν με πήρες καν μια αγκαλια"
Δεν θέλω να συνεχίσω άλλο παραθέτοντας τον διάλογο. Τα σχόλια δικά σας. Να προσθέω μόνο οτι μιλάμε για μια έφηβη, ιδιαίτερα έξυπνη και χαρισματική, με τα προβλήματα της εφηβείας. Η οικογένεια έχει πολύ υψηλό βιοτικό, μορφωτικό επίπεδο. Και οι δυο γονείς ακολουθούν ακαδημαική καριέρα.
ένας πολυχώροs παιχνιδιού...κούνια στο όνειρο και στο ιδεατό,τραμπολίνο διαλόγου, τσουλήθρα στην επικοινωνία, τραμπάλα συναισθήματος - λογικής,γύρω-γύρω όλοι με πληροφορίες απο όλο τον κόσμο, μονόζυγο ελεύθερης έκφρασης και πάνω απ όλα με τη σημαία της αυτοδιάθεσης
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)



6 σχόλια:
"Και οι δυο γονείς ακολουθούν ακαδημαική καριέρα"
Σωθήκαμε...
Συγκινητικό πάντως...
Γάμισέ τα πες της μικρής και καλή τύχη με τις εξετάσεις...
εχεις πολυ υπομονη...
εγω θα ειχα πιασει τη...μητερα απο το μαλλι και θα την ειχα στειλει τουλαχιστον στο ΚΑΤ!
οσο για τη μικρη πρεπει να καταλαβει πως ο,τι κανει να το κανει για την παρτυ της. ζουμε για εμας και οχι για τους αλλους!
καλη δυναμη!
@christiana, ενας εκπαιδευτικος οφείλει να έχει υπομονή και με τα παιδιά και με τους γονείς.
προσπάθησα και εγώ να εξηγήσω στη μικρή πως οτι κάνουμε το κα΄νουμε για μας, αλλά είναι λίγο δύσκολο να το καταλάβει στη φάση που είναι. Το μυαλό της είναι πολύ κλειστό, και αν θυμηθω απο μένα, μάλλον και εγω κάπως έτσι λειτουργούσα.
Αχ.. Μεγάλη κουβέντα πιάνουμε τώρα... Είναι τόσο δύσκολο να μεγαλώνεις ένα παιδί... Όλοι ξεκινάμε με τις καλύτερες προθέσεις, επαναλαμβάνουμε συνήθως τα λάθη των γονιών μας γιατί αυτά ξέρουμε, και μαθαίνουμε πάνω στα κεφάλια των παιδιών μας... Το σοβαρότερο μάθημα της ζωής, το να είμαστε καλοί γονείς δηλαδή, δυστυχώς δεν μας το μαθαίνουν στο σχολειό όπως θα έπρεπε... Ευτυχώς που υπάρχουν οι ψυχολόγοι και τα μαθήματα για γονείς (βλέπε Χοϊμες) για να βγάζουμε λίγο άκρη....
sailor ο αρκας γραφει σε καποιο στριπακι [δεν θυμαμαι πιο ακριβως]
"οι γονεις υπαρχουν για να λυνουν τα προβληματα που δεν θα ειχαμε αν δεν ειχαμε γονεις"
:-)
Δεν με πήρες καν μια αγκαλιά... Αυτή είναι η φράση-κλειδί. Που νομίζουμε ότι όλα τα δώρα του κόσμου μπορούν να αντικαταστήσουν μια απλή αγκαλιά...
Δημοσίευση σχολίου