Η ζωή ξέρει...και εγω την εμπιστευομαι....

Πάλι εδώ. Αυτό το μπλογκ λειτουργεί μάλλον σαν καταφύγιο. Πως γίνεται και πάντα εδω καταφευγω όταν θέλω να με συναντήσω.
Είναι τόσο διαφορετικο απο το χαρτί. Σαν να αποτυπώνονται διαφορετικά οι σκέψεις εδώ. Όχι οτι δεν γραφω. Γράφω όπου βρώ, σε χαρτοπετσέτες, στο αγαπημενο μου κόκκινο moleskine, σε τετράδια, σε τραπέζια, παντού.
Πίσω λοιπόν απο ενα ταξίδι με την καβαφική έννοια σε εναν πλόυσιο τόπο, την Κρήτη.

Και πριν κάποια χρόνια, 5 αν θυμάμαι καλά, πάλι εκεί ήμουνα. είχα πάει να βρω εκείνη.

τότε ήμουν ενα παρδαλό κορίτσι, πολύχρωμο. Φόραγα κατι φλοράλ φούστες απο το Βερολίνο, κάτι εσπαντρίγιες απο την Μαγιόρκα και ενα κολιέ απο την Βιέννη. Είχα μόλις γυρίσει Ελλάδα, δεν ήξερα που πάταγα και που βρισκομουνα. Ξέρω οτι είχα όνειρα, χαρά, τρέλα και αρκετό χωρο στην καρδιά, στο μυαλό, στην ψυχή και στις βαλίτσες μου για να γεμίσω. Ήθελα να ταζήσω όλα. έρωτα, ανεμελιά.
Τώρα (γελάω) τίποτα απο όλα αυτά. πάλι πήγα στην Κρήτη να βρω μια γυναίκα .
Όχι την ίδια. Εκείνη την έχω χάσει χρόνια. Ελπίζω να είναι καλά.
Την σκεφτομαι μια στο τόσο και χαμογελώ.

Τώρα πήγα να βρω μια γυναίκα να με μυήσει.
Δεν πήγα με άδειες βαλίτσες. Δεν πήγα με πολύχρωμα ρούχα.
Πήγα ντυμένη στα μαυρα. Μοναδική εξάιρεση εκεινα τα λιωμένα τρυπια βανς πάνω μου.
Οι βαλίτσες μου ήταν γεμάτες. Πήγα να αφήσω πραγματα, πήγα να ακούσω.

Πήγα να αφήσω εκείνες τις πέτρες που μου βάραιναν τις βαλίτσες, τον ενικό, την τρέλα, τον θάνατο, την απώλεια, τον φόβο, τα ελαττώματα, την υπερβολή, την αναρχία.

Μην με ρωτάς τι άφησα και τι πήρα. Με αυτό το σκοπό πήγα. τώρα είναί δουλειά του Χρόνου να τ αναλάβει όλα.

Καληνύχτα

one day tenderness will move the world....

όταν ήμουνα μικρή αυτό ήταν το μότο κάποιου αρώματος αλλα τώρα δεν θυμάμαι συγκεκριμένα τίνος. Τότε δεν το καταλάβαινα.
Απόψε αναρωτιόμουνα πόσο μεγάλη σημασία έχει τελικά η τρυφερότητα στη ζωή μας.

Απο μωρό ακόμα, η μαμά ζεσταίνει το μωρό της με τρυφερότητα, αγάπη, στοργή, γλυκά λόγια...όλο αυτό μεχρι τα πρώτα χρόνια της παιδικής ηλικίας. Κάπου εκεί στην αρχή της εφηβείας δεν θέλουμε πλέον την τρυφερότητα απο τον γονιό και την αναζητούμε στο έτερο ή στο ίδιο φύλο σε ερωτικό επίπεδο πλέον.
Πάντα με συγκινεί να βλέπω ζευγαράκια στο δρόμο, εκεί γυρω στα 15 να κρατιούνται χερι χερι, να φιλιούνται με τις σάκες στον ώμο έξω απο το σχολείο ή εξω απο το φροντιστήριο. Μετά δεν ξέρω τι γίνεται, ίσως σκληραίνουμε, ίσως μαζευόμαστε, ντρεπόμαστε δεν βλέπω ιδιαίτερες τρυφερότητες στα 25 κ μετά.
Το πιο συγκινητικό βέβαια για μένα είναι να βλέπω ζευγάρια ηλικιωμένα, που έχουν περάσει 50 χρόνια μαζί να περπατανε χεράκι χεράκι και να δείχνουν τόσο ήρεμοι, σαν η αγάπη να αναβλύζει απο μέσα τους ως μια ήρεμη δύναμη πιά, όχι όπως η αγάπη η φωναχτή των πιτσιρικιών.

Έβλεπα τους έφηβους μαθητές μου να προετοιμάζουν δώρα και κάρτες για το αγόρι τους ή το κορίτσι τους και με έπιασε μια γλυκιά μελαγχολία, μου φαινόταν τόσο τρυφερό, ρομαντικό, φωναχτό, αθώωο αλλα συνάμα και πολύ μακρινό.
ϊσως γιατί η δική μου καρδιά έχει κλείσει εδω και καιρό . Πάντως σίγουρα η ανάγκη μου να δίνω και να παίρνω τρυφερότητα δεν εχει κλείσει....
Ιδίως η μη λεκτική τρυφερότητα λειτουργεί τόσο θεραπευτικά, κάτι σαν βάλσαμο, σαν ηρεμιστικό, κατασταλτικό, αναλγητικό..κάτι σαν χάπι....

Το καλό με την τρυφερότητα είναι ότι όταν την δίνω αυτόματα παίρνω απο αυτό το δόσιμο... είναι κάπως μαγικό.
Με την τρυφερότητα σε οποιαδήποτε μορφή , έιτε είναι ενα χάδι, είτε μια αγκαλιά, ενα βλέμμα, ενα χαμόγελο, ενα νευμα, μπορώ να πω πράγματα που το στόμα και η γλώσσα δεν θα μπορούσε να αποδώσει με ακρίβεια....

pause

θέλω μια παυση,
να μην σηκωθω αυριο πρωι
να μην παω στην εφορια

μια παυση
να ανασανω
να κατσω απλα κατω απο το πάπλωμα,
να μην χρειάζεται να κανω τίποτα

μια παυση,
να πιω ενα καφε μόνη μου,
μια παυση,
να μην χρειάζεται να τρεξω,
να μην χρειάζεται να ακούω φωνές

να μην πρέπει να κοιμηθώ νωρίς


μια παυση,
να χωνέψω,
να προλάβω να καταπιώ όσα γίνονται,
να μην υπαρχουν προθεσμίες


μια παυση, να με ακούσω,
μια παυση στη σιωπή

μια παυση ζητάω μόνο,
να κάνω ενα τσιγάρο,
να προλαβω να ακούσω το τραγούδι ολόκληρο....

Απορίες πολλές

Μετά απο μια πολύ κουραστική μέρα, εβδομάδα, μήνες μόλις έκατσα στο πισάκι μου με μια ηρεμία που εχω καιρό να νιώσω.
Μετράω ώρες. Αυριο τέτοια ώρα σταματάνε εστω προσωρινά τα βασανά μου, όλες οι δραστηριότητες που εχω αναλάβει απο το Σεπτέμβρη μέχρι τωρα.
Πράγματα που επέλεξα να κάνω και που σε γενικες και ειδικές γραμμές μου δίνουν ικανοποίηση. Όχι χαρά, ικανοποίηση γιατι πρέπει να δουλευω για μακροπρόθεσμους στόχους.

Σαφως αηδιασμένη απο το πολιτικό γίγνεσθαι, απο την άδικη εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη, απο τα μούτρα του Κούγια, φοβισμένη απο την βία, προσγειωμένη όσο ποτέ με την ελληνική πραγματικότητα του μέσου Έλληνα, γιατί αυτή δεν την γνωριζα, παραήμουνα κλεισμένη στην γυάλα μου.

Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Λες να γίνει επιτέλους κάτι λέω απο μέσα μου σε αυτό τον τόπο; Λες να ξυπνήσουμε; Λες να ενωθούμε, να καταφέρουμε κατι;

Απορίες πολλές. Μόνο ανεπηρέαστη δεν με άφησαν τα όσα γίνονται στον τόπο εδω και δυο εβδομάδες. Με έπιασε μια ανάγκη να ενημερωθώ πλήρως και αντικειμενικά, όσο μπορεί να γίνει αυτό, μια ανάγκη να πάρω θέση, να δω τι μπορώ να κάνω και εγω προσωπικά, πέρα απο το να κρίνω απο τον καναπέ του σπιτιού μου, κρατώντας το τηλεχειριστήριο, καπνίζοντας....

Ξάφνου τα δικά μου προσωπικά προβλήματα σαν να μην είχαν τόση σημασία...ο δικός μου μικρόκοσμος κρυφτηκε γιατι πολύ απλά έχει ματαιόδοξη βάση.

Ανυπομονώ να έρθουν οι διακοπές των Χριστουγέννων, όχι τα ίδια τα Χριστούγεννα... μου φαίνεται οτι δεν μπορώ να γιορτάσω... όχι οτι τα γιόρταζα και ποτέ...απλα φέτος ούτε να στολίσω δεν θέλω... νιώθω οτι πενθώ..οτι δεν θέλω να χαλάσω φράγκο για καταναλωτικά πρόσκαιρα τριπάκια...όταν γύρω μου γίνεται χαμός... όταν γυρω μου ο κόσμος υποφέρει....και υπάρχει τόση αδικία... δεν μπορώ εγω να είμαι στην κοσμάρα μου.

ΜΗΝ ΜΕ ΑΓΓΙΖΕΙΣ

Πάμε πάλι την ίδια σκηνή.
Μοναξιά, φόβος
Το κεφάλι μιλάει συνέχεια.
Καπως πρεπει να σωπάσει.

Χάδι έχει ανάγκη
κάπου εκεί στους κροτάφους
με κυκλικές κινήσεις
του αντίχειρα.

Θέλει να ξεχαστεί
πόσο να αντέξει τον Εαυτό;
Θέλει να κουλουριαστεί πλαι σε μια άλλη σάρκα
σε ενα άλλο ζεστό κορμι

Και κάνει πως δεν συμβαίνει τίποτα
είναι τέτοια η ανάγκη της

Πάμε πάλι την ίδια σκηνή.
Μοναξιά, φόβος
Το κεφάλι μιλάει συνέχεια.
Καπως πρεπει να σωπάσει.

Χάδι έχει ανάγκη
κάπου εκεί στους κροτάφους
με κυκλικές κινήσεις
του αντίχειρα.

Θέλει να ξεχαστεί
πόσο να αντέξει τον Εαυτό;
Θέλει να κουλουριαστεί πλαι σε μια άλλη σάρκα
σε ενα άλλο ζεστό κορμι

Και κάνει πως δεν συμβαίνει τίποτα
είναι τέτοια η ανάγκη της λησμονιάς
που απλά ξεχνάει τι ειναι σημαντικο
και χάνεται στην λαγνεία.

Και μετά υπάρχει πόνος και θυμός
παραβίαση συμφωνίας

condom day...i am schocked

δεν εχω κατι να πω. Αυτό το βίντεο τα λέει όλα

Η στιγμή της αλήθειας;

Καλημέρα. Έπινα το καφεδάκι μου ωραία και καλά, διαβάζοντας όπως κάθε πρωι διάφορα ιστολόγια και έμεινα άναυδη, απο μια εκπομπή που παρακολούθησα. Δεν βλέπω ιδιαίτερα τηλεόραση. Εχω ακούσει διάφορα για τα τηλεπαιχνίδια που παίζουν αυτή την περίοδο. Αλλά πραγματικά με το απόσπασμα που παρακολούθησα σήμερα, σοκαρίστηκα.

Τα κάνουμε όλα για τα λεφτά; Χειροκροτούμε κάποιον που κάνει πράγματα που αντιβαίνουν στους ηθικούς μας κώδικες, απλά και μόνο επειδή λέει την αλήθεια;
Πως λειτουργεί άραγε η αλήθεια; Την σηκώνουμε για παντιέρα για να πάρουμε 25000 ευρω; ξεπουλάμε φίλους, οικογένειες, αξίες, ιδανικά για χρήματα; Μου έκανε πολύ εντύπωση, η αντίδραση των παρευρισκομένων του παίκτη , που χαμογελούσαν και χειροκροτούσαν ακόμα και με πράγματα που τους πλήγωναν. Αναρωτιέμαι αν χάθηκε η εμπιστοσύνη τους προς τον άνθρωπο αυτό. Η τελευταία του απάντηση ήταν ψευτική, οπότε δεν ξέρω αν έφυγε με το ποσό αυτό. Ρίσκαρε δηλαδή να να βγάλει στη φόρα όσα πράγματα θεωρούνται μιερά για να βελτιώσει την οικονομική του κατάσταση.


Ποτε δεν μου άρεσε να κρύβομαι. Εχω πάρει και εγω μεγάλα ρίσκα στη ζωή μου για να μην είμαι ψετυική, γιατι πνιγόμουνα μέσα στην υποκρισία αλλά δεν ξέρω πραγματικά...προβληματίστηκα με αυτή την εκπομπή....

Και απο οτι ακούω, αυτή η εκπομπή πουλάει, ενδιαφέρεται ο κόσμος να βλέπει κόσμο να αποκαλύπτει πράγματα, για τα οποία δεν είναι περήφανος, που ντρέπεται για αυτά....


Υπάρχει άραγε όριο στην αλήθεια; Υπάρχουν προστατευτικές δικλείδες; Είναι ανάγκη να εκτεθούν οικογένειες και φίλοι αν θέλει κανείς να είναι ειλικρινής με τους γύρω του;

Μόνο τα χρήματα αποτελούν κίνητρο για να τσαλακωθεί κάποιος;
Η ζημιά που μπορεί να προκλήθηκε σε αυτή την μητέρα, η οποία μένει σε μια επαρχιακή πόλη, που όλη η πόλη θα έχει παρακολουθήσει τα καμώματα του γιού της;

Δεν το παίζω αγία. Εχω κάνει πολλά μιερά, επιζήμια και εξτρημ πράγματα για τα οποία ντρέπομαι . Απλά αναρωτιέμαι....

Όλη μου η ζωή σε μια βαλίτσα 30*40

Χτες το βράδυ, είχαν έρθει φίλοι απο το σπίτι και μου ζήτησαν να δουν φωτο απο το παρελθον. Μέσα στην ντουλάπα μου εχω μια κόκκινη βαλίτσα 30 επι 4ο εκατοστά. Εκεί μέσα είναι όλη μου η ζωή. Αναμνήσεις, φωτογραφίες, ερωτικά γράμματα, δώρα, ημερολόγια απο την εφηβεία μέχρι την σημερινή παρατεταμένη εφηβεία.

Ανοίγω λοιπόν την μαγική βαλίτσα και βρίσκω ενα μωβ τετράδιο, απο την δευτερα λυκείου και έμεινα έκπληκτη απο την αφέλεια που είχα τότε. Έγραφα για τον παιδικό μου έρωτα, ξέρεις, εκείνο το πρώτο σκίρτημα της καρδιάς, τότε που υπήρχε μια αυθεντική αγνότητα, παιδικότητα, ρομαντισμός.

Μάλλον μεγάλωσα πολύ απο τότε και τα χρόνια της αθωότητας πέρασαν για τα καλα. Αφού βίωσα μια ιδανική, για τα δικά μου δεδομένη σχέση, μετά αναλώθηκα και σκορπίστηκα με ενα σωρό ανθρώπους, φιλώντας διάφορους βατράχους, μην τυχόν βγεί και ο πρίγκιπας.

Κουράστηκα απο όλο αυτό όμως. Το εφηβικό μου ημερολόγιο, μου θύμισε λιγάκι, τι συνεχίζει να θέλει ακόμα πραγματικά η καρδιά μου.
Και η αλήθεια είναι οτι η καρδιά μου αναζητά κάτι ρομαντικό, κατι που να έχει έστω μια νότα απο εκείνο που διαβάζω στα μολυβένια μου γράμματα.